Blogs

Zoek je flexibiliteit? Hou dan op over kantoortijden

8261710008_36cfd9afdb_b

Het Future of Jobs-rapport van het World Economic Forum kwam eind januari met een voorspelling van de 10 meest gevraagde vaardigheden in 2020. In de lijst staat één nieuwkomer ten opzichte van de top-10 over 2015: cognitieve flexibiliteit. Wat? Ja, cognitieve flexibiliteit. Ook wel shifting genoemd.

Supervloeibaarheid

Flexibiliteit is een woord dat tegenwoordig in elke vacature voorkomt. Vaak wordt het plat vertaald naar: geen 9-tot-5-mentaliteit. Maar cognitieve flexibiliteit heeft daar weinig mee van doen. Het gaat er meer om je snel je gedrag kunt aanpassen aan een veranderende situatie. Een soort supervloeibaarheid van gedachten en acties dus. En als je dat te zweverig vindt klinken: gewoon kunnen multitasken.

Volgens onderzoekers aan de Universiteit van Miami moet je daarvoor de volgende 4 vaardigheden kunnen aanspreken:

#1. Attention shifting

Attention shifting is een vaardigheid die je nodig hebt om je aandacht effectief en snel te kunnen switchen. Ook wel bekend als: selectieve aandacht, oftewel: het vermogen om relevante informatie te kunnen filteren, waardoor je al het andere niet of verminderd waarneemt. Best lastig in een tijd waarin we verslaafd zijn geraakt aan nieuwe prikkels…

#2. Mental shifting

Mental shifting is het vermogen om niet direct te reageren op een impuls en je gedrag te remmen als dat nodig is. Deze vaardigheid heb je nodig om de neiging te onderdrukken om te reageren op basis van oude patronen. Flexibiliteit gaat immers juist over het toepassen van nieuwe patronen, los van oordelen, overtuigingen en emoties die je wellicht hebt op basis van eerder opgedane ervaringen. De shifter is dus in staat eerst wat afstand te nemen en eerst even tot 10 te tellen voordat hij in actie komt.

#3. Memory shifting

Wel eens van werkgeheugen gehoord? Dat is het vermogen om zowel informatie te kunnen onthouden (-geheugen) als het tegelijkertijd of later te kunnen bewerken (werk-). Het wordt ook wel actief denken genoemd. Het gaat om het continu updaten van je systeem door datgene wat je ter plekke ziet, hoort en voelt (zintuiglijk geheugen) samen te brengen met datgene dat in je langetermijngeheugen is opgeslagen. Een goed werkgeheugen heb je nodig om te weten wat passend is om in een nieuwe situatie te doen.

#4. Task shifting

Uiteindelijk gaat flexibiliteit natuurlijk ook over het vermogen om taken aan te kunnen passen aan relevante veranderingen in de omgeving. Task shifting heb je nodig om in uitvoering snel, efficiënt en doeltreffend te kunnen anticiperen op nieuwe situaties.

Flexibiliteit 2.0

Flexibiliteit gaat dus niet over flexibilitijd. Overwerken is nog niet flexibel werken. Voorbeelden van echt flexibel gedrag zijn: aandacht voor relevante informatie, onderdrukking van eerste impulsen, een goed werkgeheugen en aanpassingsvermogen.

Wees een shifter

Een shifter is zich altijd bewust van meerdere mogelijkheden, kan ze vanuit verschillende invalshoeken benaderen en weet er gemakkelijk tussen te switchen. Met focus. Zonder negatieve gedachten, altijd open voor nieuwe perspectieven. Dat is flexibiliteit 2.0. En dat heeft dus weinig met ‘een 9-tot-5-mentaliteit’ te maken. Want dat is zó 2015…

Dé tip om je prestaties te verbeteren: go with the flow!

Denise-kaku-blog-living-Being-aliveBedrijven hebben verbeterde prestaties van human resources steeds prominenter op de agenda staan. Maar hoe kun je eigenlijk beter presteren in een wereld waarin we ons al rot rennen? Een wereld van teveel informatie, teveel keuzes en teveel moeten en willen. Waarin we verslaafd zijn aan afleiding. Aan steeds meer doen in plaats van gewoon te zijn.

Ren je rot

Veel mensen verliezen in de context van ren je rot uit het oog wat nu eigenlijk hun doel is. Wat ze echt voelen. Wat echt belangrijk is. En gaan juist minder presteren, onder druk van toenemende stress.

Zoals Bennie Jolink zich in die bekende TV commercial afvraagt: kan dat nou niet anders? Ja, dat kan. Door juist het tegenovergestelde te doen. Stop met leven en werken in een continu staat van rush. Dan lever je veel betere prestaties. Laat het los. Go with the flow!

De flow van Dafne

Ooit wel eens een flow gevoeld? Een moment in je leven dat alles vanzelf ging? Zoals Dafne Schippers, wereldkampioen op de 200 meter sprint, het zo mooi verwoorde: de benen onder je lijf vandaan sprinten, maar het gevoel hebben dat je in slow motion aan het wandelen bent. Een staat van ultieme focus in het moment, zonder enige vorm van afleiding. Zonder besef van tijd en plaats. Of er nu 80 of 80.000 man op de tribune zitten. Het vermogen om moeiteloos te kunnen bewegen in het nu: flow. Ultiem zelfbewustzijn.

Ik weet zeker dat jij ook wel eens zo’n moment gevoeld hebt. Een gevoel van innerlijke duidelijkheid: je wist gewoon wat er gedaan moest worden en hoe. Je vertraagde juist in plaats van dat je versnelde. Je had geen enkele aandacht voor wat er om je heen gebeurde. Je niet dacht niet aan wat zou kunnen zijn. Je had nul verwachtingen. Je doel was een intentie, meer niet. Je had er plezier van had en je was verbaasd dat het zo makkelijk ging. Remember? Dat moment dus, dat is flow. Een ultieme prestatie.

Laat het spruiten

Laten we eens stoppen met leven in een staat van rush. Met de noodzaak om continu op Facebook te laten weten dat we op de VrijMiBo staan, hoe veel kilometers we hebben hardgelopen, bij welke feest we zijn ingecheckt en in welk restaurant we aan de coq au vin zitten.

Go with the flow. Post eens dat je thuis aan de spruiten en een sukadelapje zit. Ultiem in het moment. In rust en stilte. Gefocust op elke hap die je neemt. Saai zijn. Wat is daar mis mee?

Het klinkt misschien gek, maar dan lever je wat mij betreft pas echt een prestatie.

 

Wordt jij ook zo vaak onderschat in het sollicitatieproces?

blog 13.jpg

Ooit gehoord van de term scrapper? Voor wie de Urban Dictionary nog niet kent, neem gauw eens een kijkje. Het is de encyclopedie voor straattaal. Je komt de leukste dingen tegen, zo ook de term scrapper: someone who looks small, but is really wired and can kick some major ass even though he doesn’t look like it. De scrapper staat synoniem voor de onderschatte sollicitant in het recruitmentproces. De ‘ass kicker’ die niet perfect lijkt, maar het veelal wel is.

Verder kijken

Ik kwam de term ‘scrapper’ tegen in een TED talk van Regina Hartley, HR Executive bij UPS. Zij ging in haar toespraak dieper in op de vraag waarom je als recruiter verder moet kijken dan het perfecte CV. Matchen op louter hard bewijs maakt je namelijk blind voor de context van het CV, de vraag waarom en hoe iemand tot zijn carrière is gekomen. Een gemiste kans, wat mij betreft.

Off-piste is wat te beleven

Iemand die 20 keer van dezelfde piste naar beneden skiet, weet precies waar hij uit moet komen. Lekker veilig, zolang hij op die perfect geprepareerde piste blijft. Zelden wordt er echter gekeken naar het potentieel van de professional die andere ervaring heeft. Die misschien off-piste wel veel sneller beneden komt, gewoon omdat hij er aanleg voor heeft. Of iemand die per ongeluk off-piste terecht komt, omdat hij moet uitwijken. Of die bewust off-piste gaat, gewoon omdat hij het leuk vindt.

Anticiperen op het onbekende

De professional die off-piste gaat is gewend is om te anticiperen op het onbekende. En dat is wat je echt nodig hebt in deze tijd. Specifieke ervaring en geleerde kennis kunnen namelijk zomaar irrelevant worden in een tijdperk waarin het werk van vandaag niet het werk van morgen zal zijn.

Mes op de keel, geen lepel in de mond

Iemand kan een minder perfect CV hebben, omdat hij of zij bijvoorbeeld heeft tegenslag heeft gekend. Misschien financieel, misschien door zijn of haar culturele achtergrond, of misschien omdat hij in een ongelukkige gezinssituatie is opgegroeid. Met het mes op de keel, altijd klaar om te vechten. Deze professionals gedijen juist het best in een continu veranderende werkomgeving. Ze kunnen als geen ander volharding tonen in het bereiken van een doel, linksom of rechtsom. Zoals Regina Hartely het mooi verwoordt: ‘Choose the underestimated contender, whose secret weapons are passion and purpose.

Van de gebaande paden af

Het geijkte carrièrepad is allang niet meer heilig. In de huidige maatschappij zijn er wel een dozijn redenen te verzinnen waarom mensen een afwijkend carrièrepad bewandelen en juist daarom geschikt kunnen zijn. De nieuwe generatie professionals zal ook niet meer kunnen of willen kiezen voor een geijkt pad. Hun carrière zal chaotisch en dynamisch zijn, gevarieerder en minder logisch. Zoals de gehele arbeidsmarkt zal zijn. Professionals zijn niet meer te matchen op steekwoorden in een CV. De perfecte sollicitant vind je niet meer op papier, maar in een persoonlijk interview.

Steve Jobs had dyslexie

‘Denk aan Steve Jobs’, zegt Regina Hartely in haar TEDTalk. ‘Hij had ouders die hem afstootten en ter adoptie stelden. Hij maakte nooit zijn school af, had verschillende baantjes. En, om het nog lastiger te maken: hij had dyslexie.’ We weten echter allemaal hoe zijn carrière sindsdien is verlopen…

Stop met werknemers te pushen. Ga ze coachen!

blog 12.jpgMeer met minder. Dat is het motto van de meeste bedrijven tegenwoordig. Meer waarde creëren en betere producten en diensten aanbieden, tegen lagere kosten. Toenemende druk op het menselijke kapitaal dus. Uit recent onderzoek blijkt ook dat wereldwijd één op de drie medewerkers (36%) op een ongezond en bovengemiddeld stressniveau werkt. Ze slapen minder, zijn vermoeider en presteren beduidend slechter dan minder gestreste collega’s.

De vraag is hoe bedrijven hier mee om moeten gaan. Medewerkers nog harder pushen om aan die druk te voldoen? Nee, dat is zinloos. Dodelijk voor de productiviteit en motivatie. Beter kun je ze coachen in het willen omgaan met die toenemende druk.

Blinde vlek

Ik was 17 jaar oud. Trainde dag in en dag uit, met maar 1 doel: Nederlands kampioen judo worden. Fysiek, technisch en tactisch was ik sterker dan al mijn concurrenten. De voorrondes gingen dan ook van een leien dakje. Met gebalde vuisten liep ik de mat af na de halve finale. Weer een ippon, zeg maar de KO van de judosport. Alleen een formaliteit stond nog in de weg van een kampioenschap. Terwijl ik de mat opliep voor die grote finale bekroop mij ineens een onbehaaglijk gevoel. Een gevoel waar ik vooraf geen rekening mee had gehouden: faalangst. Ongezonde druk om te moeten presteren.

Mijn tegenstander was van dezelfde sportschool als ik, onze coach besloot zich daarom afzijdig te houden tijdens de finale. Vecht het maar uit met elkaar. En dus stapte ik de mat op zonder coach. Net die wedstrijd. Voor mijn gevoel had ik mijn coach nooit nodig gehad, maar nu… Wellicht was één woord voldoende geweest. Een schouderklop. Een blik. Maar hij was er niet. En ik kon de druk niet eigenhandig van mijn schouders krijgen. Ik blokkeerde. De finale als één grote blinde vlek die pas verdween toen de scheidsrechter mijn tegenstander als winnaar aanwees. Ineens was ik terug op aarde. Te laat. En met een hoop frustratie.

Overleven

Misschien is dit verhaal wel herkenbaar voor je. Of je nu topsporter of werkende professional bent, het komt op hetzelfde neer. Werken in het tijdperk van continu verandering is als topsport: presteren op het hoogste niveau om te kunnen overleven. De druk van dynamischer, effectiever en gevarieerder moeten werken neemt toe. Steeds meer mensen lijken dat niet zelfstandig te kunnen. Net als ik destijds op de judomat.

Een coach binnen je bedrijf kan helpen. Niet een counselor, psychotherapeut, goeroe, leraar, trainer, manager of consultant. Niet iemand die adviseert, aanleert, stuurt, analyseert of met een oplossing komt. Nee, iemand die prikkelt, aan het denken zet, gidst, stimuleert en tot actie weet aan te zetten. Zodat het uit mensen zelf komt en niet uit externe drijfveren.

Mijn advies voor bedrijven die een sterke focus hebben op innovatie en verandering is dan ook: investeer in coaching van je leiders en high potentials! De druk van meer met minder verdwijnt namelijk niet. Zorg dat je medewerkers hier mee om willen gaan, niet dat ze het moeten.

Wees geen alleskunner, maar gewoon een moeiteloze kunner

blog 10.jpgVroegâh. Weet je nog? Gingen bedrijven met een roeptoeter naar de arbeidsmarkt, schreeuwen om kandidaten voor die uitdagende functie. Met een waslijst aan harde eisen. Een zoektocht naar het schaap met de 5 poten, noemden we dat. Een alleskunner.

Niet meer zo zinvol

In het tijdperk van wendbaarheid is die zoektocht echter nog maar weinig zinvol. Want zeg nu zelf: ben je als schaap wendbaarder met 4 of met 5 poten? Ik weet het antwoord wel.

Geen prooien, maar jagers zijn nodig

De vergelijking met een schaap klinkt sowieso al niet erg positief. Als ze omvallen staan ze niet meer op, toch? En het tellen ervan associeer ik met slapen. Schapen staan voor volgzaam, mak en dommig. Met spreekwoordelijk veel geblaat en weinig wol. Zal ik nog even doorgaan? Schapen zijn het prototype prooidieren. Terwijl het economische en maatschappelijke klimaat van nu juist om jagers schreeuwt.

De allerbeste in huis?

Toch selecteren veel organisaties nog steeds op basis van de vijf poten. Zo denken ze zeker te zijn dat ze de allerbeste professional in huis halen. Maar wat mij betreft is dat niet slim. En ik zal je uitleggen waarom, aan de hand van vijf mythes over het schaap met de 5 poten:

  1. Ze zouden alles kunnen

Schapen met 5 poten zouden alles kunnen. Maar de alleskunner bestaat vooral op CV: het Curriculum Verleden. Heb ik ooit geleerd, heb ik ooit gedaan, heb ik kennis van. Maar wat zegt dat over morgen, overmorgen of volgende week? Hoe zit het met het CT? Het Curriculum Toekomst. Kan ik, wil ik, doe ik. Vaardigheden, drijfveren en prestaties. Daar hoef je echt geen 5 poten voor te hebben. Dat is papieren zekerheid.

  1. Je zou ze moeilijk omver krijgen

Vijf poten. Lekker stabiel zou je zeggen. Maar daar zit hem de crux. Je móét juist omver. Vallen en opstaan, falen en leren. Professionals die niet regelmatig vallen zullen risicomijdend gedrag gaan vertonen. En uiteindelijk tot stilstand komen, terwijl innovatie juist sneller gaat dan ooit. Vergeet daarom de stabiliteit van 5 poten. Selecteer op lerende professionals die zichzelf continu heruitvinden. Met gewoon 4 poten en een gezonde dosis faalmoed.

  1. Ze zouden schaars zijn

Sterker nog, ben jij wel eens één schaap met 5 poten tegengekomen? Ik ken ze alleen van horen zeggen. En waarom zijn ze eigenlijk schaars? Omdat er veel tijd en effort is ingestoken om ze tot alleskunner te maken. Terwijl het tegenovergestelde van schaarste vrij beschikbaar is. Professionals bij wie het vanzelf gaat. Intuïtief, creatief en bewust. Die hun capaciteiten optimaal kunnen benutten, ongeacht de veranderende situatie. Ultiem wendbaar. Deze mensen zullen nooit schaars worden, ze zijn er gewoon. Bedrijven kunnen zich dus beter focussen op moeiteloze professionals dan op alleskunners.

  1. Ze zouden hoogopgeleid zijn – en dus veel waard

Hoogopgeleid, wat betekent dat? Dat je vaardigheden hebt aangeleerd die zorgen dat je meer bedreven bent in iets dan een ander. Maar wat is dat nog waard in deze tijd? Het gaat erom dat je ánders bedreven bent. Dat je niet leert als in aanleren, maar dat je leert als in: nieuw of een ander niveau van je innerlijke vermogen ontsluiten. Dat je je eigen besturingssysteem kunt upgraden. Het leren van de toekomst gaat over creatie, entrepeneurship, exploratie en verbeelding. Ik zeg daarom: less teaching, more coaching.

  1. Ze zouden precies over de juiste ervaring beschikken

Zeker, ze beschikken over de juiste ervaring. Maar wel in één vakgebied. Binnen afgekaderde grenzen. Maar grenzen vervagen en veranderen dynamisch. Veel belangrijker dan diepgaande ervaring in één vakgebied is het vermogen om continu nieuwe waarde te kunnen genereren in nieuwe nog niet bestaande vakgebieden. Je carrière zelf kunnen vormgeven en werk kunnen customizen. Door te exploreren, te produceren en variatie te creëren.

Conclusie: het zwarte schaap

De conclusie: het schaap met de 5 poten is eigenlijk het zwarte schaap. We hebben het schaap met 5 poten dan ook helemaal niet nodig; we hebben professionals nodig die vrij toegankelijk zijn, lef hebben, lerend doen, zelf organiseren en variatie creëren in hun portfolio. Instinctief, volhardend en moeiteloos. De wolf op 4 poten.

Rationaliseren met intuïtie: weten zonder te weten

blog6Als mens verdelen we de wereld van feiten en ideeën graag in twee categorieën: dingen die we weten en dingen die we niet weten. En we gaan ervan uit dat een bepaald feit direct beweegt van ‘onbekend’ naar ‘bekend’. Daartussen zit echter nog iets wat we niet kunnen aanraken: intuïtie. Maar hoe werkt het? En wat heb ik daarin geleerd van mijn zoon? Dat wil ik graag met jullie delen.

Intuïtie is een voorgevoel, het weten en voelen van iets buiten tijd, ruimte, reden, het gebruik van voorkennis en de vijf zintuigen. Lekker vaag hè? Juist. En daarom vertrouwen maar weinig mensen op hun intuïtie. Rationele voorspelbaarheid geniet onze voorkeur, maar de drang ernaar verlamt ons vaak. Zeker in deze tijd van verandering en onzekerheid creëert die drang naar controle vaak angst, risicomijdend gedrag en stress. En daar wordt je nou niet bepaald gelukkiger van, toch?

Morris heeft daar geen last van. Hij is mijn zoon, 5 jaar oud en lichamelijk en geestelijk beperkt door een ontwikkelingsstoornis. Onbevangen als hij is wordt hij niet gehinderd door overtuigingen, oordelen of angsten. Hij krijgt ingevingen en handelt daarnaar. Als hij water ziet, wil hij zwemmen. En dat doet hij dan ook. In een regenplas bijvoorbeeld… Als hij bewegende blaadjes aan een boom ziet, dan wil hij zitten of liggen om er uitgebreid naar te kijken. En dat doet hij dan ook. Ook al is dat midden op een zebrapad… Niet altijd even handig dus.

Morris doet en maakt niet altijd de juiste keuzes, met soms pijn, verdriet of boosheid tot gevolg. Maar twee minuten later krijgt hij alweer een andere ingeving en handelt daar ook weer naar. En dat maakt Morris puur en inspirerend. Ik denk eerst na voordat ik handel, twee of drie keer zelfs, om zeker te weten dat mijn belemmerende overtuigingen en oordelen niet op hun wenken worden bediend. Dat ik wel het juiste resultaat behaal. En vaak weet ik dat niet zeker. En handel dus niet. Met regelmatig spijt, blijvende twijfel of stress tot gevolg. Herkenbaar?

De misvatting die veel mensen hebben is dat ‘je intuïtie volgen’ betekent dat je de juiste keuzes maakt. Die succes en resultaat tot gevolg hebben. Als dat dan niet zo blijkt te zijn, dan “kunnen ze dus niet vertrouwen op hun intuïtie”. En kiezen ze weer voor de weg van voorspelbaarheid en veiligheid. Wees onafhankelijk van de juistheid van de intuïtie. De interpretatie kan wellicht verkeerd zijn, maar het onderliggende gevoel meestal niet. Weerhouding van intuïtie weerhoudt je dan ook van een cruciale bron van informatie en (onderbewust) gevoel.

Maak ruimte om vrij je kunt handelen, zonder verlammende gedachten. Is dit de juiste keuze? Weet ik het zeker? Probeer je voorgevoel uit, kijk maar of het werkt. Maar onthoud dat een voorgevoel dat werkt niet betekent dat je er de volgende keer ook op kunt rekenen. Doe dat dan ook niet. Wellicht krijg je de volgende keer niet eens hetzelfde voorgevoel. Wat je wel krijgt is het gevoel van vrijheid. En als je voorgevoel niet klopt? Val, sta op, accepteer, leer en ga op weg naar je volgende intuïtieve ingeving!

 

Parijs: hoe kunnen we verbinden in plaats van vergelden?

blog 5Heeft u afgelopen zaterdagochtend ook zo wezenloos naar uw beeldscherm zitten staren? Ongeloof, frustratie, woede, verdriet. De groeiende polarisatie in culturen beweegt zich naar een dieptepunt, met onafwendbare geweldsexplosies tot gevolg. Kunnen we dit nog keren?

Aangeslagen ben ik op zoek naar een alternatief antwoord, anders dan geweld. Kunnen we verbinding maken met mensen die in hun gedachten ruimte hebben voor radicaliserende gedachten? Kunnen we ze aanspreken, zodat hun intelligentie en capaciteiten op een constructieve manier benut worden?

Groeiende kloof

Één van de snelst groeiende trends van het laatste decennium is globalisering. Mensen, bedrijven en landen over de hele wereld zijn steeds meer met elkaar verbonden. Dat lijkt mooi. Uitwisseling van informatie, producten en talent biedt ongekende economische mogelijkheden voor bedrijven en consumenten. Op het gebied van cultuur, politiek en religie lijkt het democratiserende karakter van wegvallende grenzen echter een minder mooi effect te hebben. Er ontstaat een groeiende kloof in ontwikkeling, waarden en welvaart.

In het westen leven we al decennialang voor economische groei. Kapitaal. Onze toekomstvisie is er ook op gestoeld. Daartegenover staan culturen die historisch gezien hele andere normen en waarden hebben en deze economische drijfveren niet begrijpen. Zoals de Nederlandse anti-terreurexpert Peter Knoope het afgelopen zaterdag in een interview met de Belgische courant Knack treffende verwoordde: “Voor grote delen van de wereldbevolking gaat de wereld niet over morgen maar over gisteren: wat hebben we meegemaakt, wat is er in het verleden met mij en mijn cultuur, met mijn voorouders aan de hand geweest. Die honderden jaren van geschiedenis zijn de bagage op ieders rug. De toekomst is een fantasie.”

Westerse bedrijven kampen steeds meer met uitdagingen. Niet alleen in het bijhouden van snelle innovatie en het aantrekken van juist talent, maar ook in het innemen van een maatschappelijke positie. Want waar decennia lang winst een doel op zich was, breekt er nu (gelukkig) een tijd aan waarin winst als een resultante moet worden gezien. Een resultante van waardecreatie. Waarde voor de consument, de medewerker en de maatschappij. Bedrijven zullen steeds meer moeten fungeren als maatschappelijke en sociale instituten. Doen ze dat niet, dan zullen ze niet meer overleven.

Makelaar tussen verschillende culturen

In ogenschouw van de groeiende wereldproblematiek genomen een welkome beweging. Want zijn westerse bedrijven niet de ultieme afspiegeling van al datgene waar een groot deel van de wereld juist zo’n afkeer van heeft? En zou juist die verschuiving van welvaart naar geluk, welzijn en samenredzaamheid niet als instrument voor verbinding kunnen worden ingezet?

Westerse bedrijven zijn, als centrum van uitwisseling van talent, informatie en producten en de groeiende maatschappelijke rol, uitermate geschikt om de rol van makelaar tussen verschillende culturen op zich te nemen. Juist het werven en inzetten van talent uit een diversiteit aan culturen voor maatschappelijke doeleinden als antwoord op de werving van deze ‘talenten’ door terreurgroepen. Om verbinding te creëren, elkaar te leren begrijpen en verdraagzaamheid te stimuleren. Want de strijd zoals hij nu gaande is kunnen we nooit winnen. En zoals Johan Cruijff ooit al zei: als je niet kunt winnen, dan moet je zorgen dat je niet verliest.